...omdat u zich misschien wel eens afvraagt wat men in de winter een
godganse dag doet zonder tv, gazet, internet of speelgoed in een klein huisje dan
nog, eenzaam op een flankje in het immergroene Andalousie.
Wel dat zit zo. Wij staan op rond 8.30 u. Dan komt de zon op, wat we kunnen volgen vanuit ons bed. Als de boys wat vroeger wakker zijn kruipen we gewoon gezellig samen onder de wol tot het zonnetje begint te schijnen en we ons binnen kunnen opwarmen. Vorige weken was het wat koud moet u weten, dat betekent s'morgens een graad of vijf (buiten wel te verstaan). Overdag liep dat al snel op tot vijftien graden en in het zonnetje tot een goeie 20 graden. Wolken zijn er zelden.
Rond tienen start de les voor Luka. Dat neemt ongeveer een uurtje in beslag. Katrien leert Luka lezen en schrijven. Twan en Toon hakken dan wat hout voor het kacheltje, bakken brood, of doen gewoon een wandelingetje over de flank om te praten over de dingen des levens. Valt altijd mee. Er blijkt altijd allerlei te vertellen of te ontdekken. Daarna volgt de rekenles voor Luka, met zijn pa aan de zij. Katrien en Twan zitten dan ergens te velde met of zonder verhalen- of knutselboekjes.
's Middags eten we meestal buiten, uit de wind en in het zonnetje. Na de middag volgt er om de twee dagen een wandeling naar de tuin. Die is op een dik kwartiertje gaans van het huis, in de vallei. Daar is ook de bron waar het drinkwater moet gehaald worden (met de ezel zoals u al kon zien). In de tuin worden ook de kleren gewassen (met de hand), en zijn de douches. Het vuur dat voor die laatste moet gemaakt worden (om het water op te warmen), en het klaterend beekje dat er loopt zijn natuurlijk ideaal vertier voor Luka en Twan. Een bezoekje aan de tuin duurt dan ook meestal een paar uurtjes, en de jongens komen zelden droog terug.
Op dagen waar het niet naar beneden gaat doen we soms een uitje maar blijven we meestal in de buurt van het huis. Toon en Katrien lezen veel (Katrien noemt het soms zelfs een extra studeer-jaar :-) ) Luka en Twan zijn in de weer met stokken, stenen, potten, plankjes, poezen, touw,... Een maal in de week gaan we ook met zijn allen naar het centrum. Dat is drie kilometer fietsen en stappen, vermits de weg soms heel steil en soms niet verhard is. Als we op de terugtocht niet genoeg proviand kunnen meezeulen, gaat Katrien een paar dagen later meestal nog eens naar het stadje en wordt onderwijl het internet' nog eens gecheckt.
Des avonds wordt er warm gekookt en is er voor de boys nog wat 'tablet-tv'.
Spektaculair is het hier dus allemaal niet, maar toch bevalt het ons reuze! Het groen, de rust en de stilte laten toe dat we zelf activiteit en tempo bepalen, en dat blijkt voor ons toch de formule voor een (meer dan!) fijne tijd. We zijn nog steeds heel dankbaar dat we dit mogen meemaken in ons leven!
Wel dat zit zo. Wij staan op rond 8.30 u. Dan komt de zon op, wat we kunnen volgen vanuit ons bed. Als de boys wat vroeger wakker zijn kruipen we gewoon gezellig samen onder de wol tot het zonnetje begint te schijnen en we ons binnen kunnen opwarmen. Vorige weken was het wat koud moet u weten, dat betekent s'morgens een graad of vijf (buiten wel te verstaan). Overdag liep dat al snel op tot vijftien graden en in het zonnetje tot een goeie 20 graden. Wolken zijn er zelden.
Rond tienen start de les voor Luka. Dat neemt ongeveer een uurtje in beslag. Katrien leert Luka lezen en schrijven. Twan en Toon hakken dan wat hout voor het kacheltje, bakken brood, of doen gewoon een wandelingetje over de flank om te praten over de dingen des levens. Valt altijd mee. Er blijkt altijd allerlei te vertellen of te ontdekken. Daarna volgt de rekenles voor Luka, met zijn pa aan de zij. Katrien en Twan zitten dan ergens te velde met of zonder verhalen- of knutselboekjes.
's Middags eten we meestal buiten, uit de wind en in het zonnetje. Na de middag volgt er om de twee dagen een wandeling naar de tuin. Die is op een dik kwartiertje gaans van het huis, in de vallei. Daar is ook de bron waar het drinkwater moet gehaald worden (met de ezel zoals u al kon zien). In de tuin worden ook de kleren gewassen (met de hand), en zijn de douches. Het vuur dat voor die laatste moet gemaakt worden (om het water op te warmen), en het klaterend beekje dat er loopt zijn natuurlijk ideaal vertier voor Luka en Twan. Een bezoekje aan de tuin duurt dan ook meestal een paar uurtjes, en de jongens komen zelden droog terug.
Op dagen waar het niet naar beneden gaat doen we soms een uitje maar blijven we meestal in de buurt van het huis. Toon en Katrien lezen veel (Katrien noemt het soms zelfs een extra studeer-jaar :-) ) Luka en Twan zijn in de weer met stokken, stenen, potten, plankjes, poezen, touw,... Een maal in de week gaan we ook met zijn allen naar het centrum. Dat is drie kilometer fietsen en stappen, vermits de weg soms heel steil en soms niet verhard is. Als we op de terugtocht niet genoeg proviand kunnen meezeulen, gaat Katrien een paar dagen later meestal nog eens naar het stadje en wordt onderwijl het internet' nog eens gecheckt.
Des avonds wordt er warm gekookt en is er voor de boys nog wat 'tablet-tv'.
Spektaculair is het hier dus allemaal niet, maar toch bevalt het ons reuze! Het groen, de rust en de stilte laten toe dat we zelf activiteit en tempo bepalen, en dat blijkt voor ons toch de formule voor een (meer dan!) fijne tijd. We zijn nog steeds heel dankbaar dat we dit mogen meemaken in ons leven!
