Dag beste lezer,
26 juli vandaag, stralende zon op Lotussy, centre de resourcement. Een aantal jaren geleden zijn een Nederlands-Oostenrijks paar hier in de Morvan een project gestart om kampeerders tijd, rust en ruimte te geven. En dat lukt ze best. Ik schat 30 kampeerplaatsen waarvan er een tiental ingevuld zijn, op een terrein van 8 ha. Meer moet dat niet zijn wat ons betreft. Katrien werkt wat mee, vooral in de grote moestuin. Dat meewerken zorgt voor een gratis plek voor de tent, maar ook en vooral dat we wat opgenomen worden in de lokale gemeenschap. Wat dan weer leidt tot boeiende gesprekken over de stand der dingen. Even een vaste verblijfplaats is een welgekomen afwisseling in ons nomadenbestaan.
En of het deugd heeft gedaan dat jaartje uit? Zeker! Snel voorbij? ... De tijd ging opmerkelijk minder snel dan een klassiek jaar in Belgie, waar je vaak vooruitblikt en aftelt naar feestjes en vakantie. Voor ons was/is het allemaal 'rustig aan', geen gesjees naar hot en her, en een mini-huishouden. Dat geeft veel tijd, tijd met de kinderen, tijd om te genieten, te lezen en te mijmeren.
En wordt dat nu niet lastig, back to reality? Misschien, we zien wel. We pakken het zeker nog wat meer anders aan. Maar hoe dat gaat uitpakken weten we nog niet. Tijdens onze tocht door de binnenlanden van Spanje en Frankrijk ontmoetten we heel wat anders denkenden. Venten en vrouwen die verkasten naar het Zuiden en hun leven anders vorm gaven. Maar ook veel kritische geesten gelezen, in de vele lege uren onder de Spaanse of Franse zon: Tomas Sedlacek, Robert en Edward Skidelsky, Tom Hodgkinson, Jared Diamond, Ulrich Libbrecht, Andre Gorz, Eduardo Galeano, Thich Nhat Hanh, Owen Jones, ...
Dat alles laat sporen na, weet je. We komen niet ongeschonden terug naar onze heimat. Want daar, lees ik in de e-gazet, zet de nieuwe Vlaamse regering in op ondernemerschap, innovatie en groei. Al helemaal in de zin van 'Groei maakt gelukkig', vorig jaar geschreven door ene Peter De Keyzer. Want dat dan ook gelezen, kwestie van ook de andere kant eens te horen. Maar welke groei is dat dan? Het bnp, een paar procentpuntjes per jaar de laatste jaren? Het klassieke recept ook, productiviteitsgroei creeeren door nieuwe technologie, zodat loon en dus welvaart omhoog kunnen. Grondstoffen zo goedkoop mogelijk houden en zo weinig mogelijk betalen voor de afvalstroom die er mede door ontstaat. De aanhouder wint, denken de politici dan allicht. Is dat dan de oplossing? Wij denken van niet.
Herman Wijffels, vermaard Nederlands econoom en topbestuurder, legt tijdens een presentatie op Lowlands (bekend Nederlands festival - even googlen als je meer wil weten) mooi uit dat we de laatste tientallen jaren consumptie naar ons toe hebben getrokken. Kopen, kopen, en produceren dus ook, door een grote economische schuld (lees: we hebben ons te pletter geleend), en een enorme ecologische schuld (lees: we zijn de aarde aan het leeghalen en duwen ze uit balans, met alle gevolgen vandien) op te bouwen. We zijn dus een beetje gulzig geweest, en hebben niet zo hard gedacht aan wie nog komt (de volgende generaties dus) of wie de welvaart nog onvoldoende heeft ontwikkeld (voor die laatste doen we liefst de deur dicht - de bange blanke man, je weet wel).
Gevolg van dit alles, zeker de volgende vijf tot tien jaren moeten we hard afbetalen. Groei??? Voor de ontwikkelingslanden wel liefst nog, zegt Ha Joon Chang (weer zo'n vijfsterren-econoom, uit Cambridge University dit keer). Daar is klassieke groei nog gerechtvaardigd. Maar hier in het Westen? Neen. Toch niet de welvaartsgroei die we gewoon waren (herverdeling kunnen we wel nog gebruiken; bijna 1 op 7 (!) mensen leeft onder de armoedegrens in ons landje). Wat bij ons nog groeit moet grondstoffenarmer. Nieuwe organisatie van, en technologie voor, alternatieve energie en zuiniger wonen en werken. Geen groei meer in individuele consumptie, integendeel. Maar ook, groei in vrije tijd, die niet materieel wordt ingevuld. Weer meer lokaal gaan samenwerken en creatief zijn voor een duurzame economie, een solidaire samenleving en kwalitatieve vrije tijd, legt Wijffels, die Nederlander, dan weer uit.
Wordt nog lastig voor de hardwerkende Vlaming (de 'vermarkte' Vlaming noemt Eric Corijn, prof aan de VUB, die ook). Vlaanderen, waar welopgeleide dames van dertig een dagje minder werken per week niet zien zitten. Dan sta je toch maar te poetsen en te wachten op man en kroost. Of waar heren van vijftig, financieel uit de gevarenzone, ook voltijds willen doorgaan. Want thuis het gras afrijden, de hond uitlaten of godbetert boodschappen doen, nee toch.
Wat zegt dit dan over ons? Dat we poetsen en gras afrijden niet leuk vinden, maar dat de hele mikmak liefst altijd schoon moet staan? Dat er best nog wat duiten in het zakje komen voor reisjes, uitjes, auto's, snufjes, kleren, kadootjes, verzekeringen, ...? Dat we eigenlijk niet weten wat te doen als de agenda wat leger is?
Dat carriere en consumptie, status en prestatie dus in ons hoofd zitten, diep vanbinnen, stevig wortel geschoten, niet? Dat het daarbuiten eenzaam toeven is, ja toch? En zo komen we weer uit bij 'Identiteit' van Paul Verhaeghe, die we in september 2013, bij het begin van ons verhaal al opvoerden.
Enfin, we zijn allicht wat kras en ongenuanceerd, maar dat heeft dan toch het voordeel dat het duidelijk is. En nog wat. Wij denken dat het nog wringen en trekken wordt in Vlaanderen, met veel colere en frustratie als gevolg. Daar hopen wij alleen maar wat op te anticiperen. Zo zit dat. We hebben het er wel nog over als we elkaar tegenkomen, graag zelfs want jij hebt daar allicht nog allerlei over op te merken
Tot ziens deze keer!!
Tklt
26 juli vandaag, stralende zon op Lotussy, centre de resourcement. Een aantal jaren geleden zijn een Nederlands-Oostenrijks paar hier in de Morvan een project gestart om kampeerders tijd, rust en ruimte te geven. En dat lukt ze best. Ik schat 30 kampeerplaatsen waarvan er een tiental ingevuld zijn, op een terrein van 8 ha. Meer moet dat niet zijn wat ons betreft. Katrien werkt wat mee, vooral in de grote moestuin. Dat meewerken zorgt voor een gratis plek voor de tent, maar ook en vooral dat we wat opgenomen worden in de lokale gemeenschap. Wat dan weer leidt tot boeiende gesprekken over de stand der dingen. Even een vaste verblijfplaats is een welgekomen afwisseling in ons nomadenbestaan.
En of het deugd heeft gedaan dat jaartje uit? Zeker! Snel voorbij? ... De tijd ging opmerkelijk minder snel dan een klassiek jaar in Belgie, waar je vaak vooruitblikt en aftelt naar feestjes en vakantie. Voor ons was/is het allemaal 'rustig aan', geen gesjees naar hot en her, en een mini-huishouden. Dat geeft veel tijd, tijd met de kinderen, tijd om te genieten, te lezen en te mijmeren.
En wordt dat nu niet lastig, back to reality? Misschien, we zien wel. We pakken het zeker nog wat meer anders aan. Maar hoe dat gaat uitpakken weten we nog niet. Tijdens onze tocht door de binnenlanden van Spanje en Frankrijk ontmoetten we heel wat anders denkenden. Venten en vrouwen die verkasten naar het Zuiden en hun leven anders vorm gaven. Maar ook veel kritische geesten gelezen, in de vele lege uren onder de Spaanse of Franse zon: Tomas Sedlacek, Robert en Edward Skidelsky, Tom Hodgkinson, Jared Diamond, Ulrich Libbrecht, Andre Gorz, Eduardo Galeano, Thich Nhat Hanh, Owen Jones, ...
Dat alles laat sporen na, weet je. We komen niet ongeschonden terug naar onze heimat. Want daar, lees ik in de e-gazet, zet de nieuwe Vlaamse regering in op ondernemerschap, innovatie en groei. Al helemaal in de zin van 'Groei maakt gelukkig', vorig jaar geschreven door ene Peter De Keyzer. Want dat dan ook gelezen, kwestie van ook de andere kant eens te horen. Maar welke groei is dat dan? Het bnp, een paar procentpuntjes per jaar de laatste jaren? Het klassieke recept ook, productiviteitsgroei creeeren door nieuwe technologie, zodat loon en dus welvaart omhoog kunnen. Grondstoffen zo goedkoop mogelijk houden en zo weinig mogelijk betalen voor de afvalstroom die er mede door ontstaat. De aanhouder wint, denken de politici dan allicht. Is dat dan de oplossing? Wij denken van niet.
Herman Wijffels, vermaard Nederlands econoom en topbestuurder, legt tijdens een presentatie op Lowlands (bekend Nederlands festival - even googlen als je meer wil weten) mooi uit dat we de laatste tientallen jaren consumptie naar ons toe hebben getrokken. Kopen, kopen, en produceren dus ook, door een grote economische schuld (lees: we hebben ons te pletter geleend), en een enorme ecologische schuld (lees: we zijn de aarde aan het leeghalen en duwen ze uit balans, met alle gevolgen vandien) op te bouwen. We zijn dus een beetje gulzig geweest, en hebben niet zo hard gedacht aan wie nog komt (de volgende generaties dus) of wie de welvaart nog onvoldoende heeft ontwikkeld (voor die laatste doen we liefst de deur dicht - de bange blanke man, je weet wel).
Gevolg van dit alles, zeker de volgende vijf tot tien jaren moeten we hard afbetalen. Groei??? Voor de ontwikkelingslanden wel liefst nog, zegt Ha Joon Chang (weer zo'n vijfsterren-econoom, uit Cambridge University dit keer). Daar is klassieke groei nog gerechtvaardigd. Maar hier in het Westen? Neen. Toch niet de welvaartsgroei die we gewoon waren (herverdeling kunnen we wel nog gebruiken; bijna 1 op 7 (!) mensen leeft onder de armoedegrens in ons landje). Wat bij ons nog groeit moet grondstoffenarmer. Nieuwe organisatie van, en technologie voor, alternatieve energie en zuiniger wonen en werken. Geen groei meer in individuele consumptie, integendeel. Maar ook, groei in vrije tijd, die niet materieel wordt ingevuld. Weer meer lokaal gaan samenwerken en creatief zijn voor een duurzame economie, een solidaire samenleving en kwalitatieve vrije tijd, legt Wijffels, die Nederlander, dan weer uit.
Wordt nog lastig voor de hardwerkende Vlaming (de 'vermarkte' Vlaming noemt Eric Corijn, prof aan de VUB, die ook). Vlaanderen, waar welopgeleide dames van dertig een dagje minder werken per week niet zien zitten. Dan sta je toch maar te poetsen en te wachten op man en kroost. Of waar heren van vijftig, financieel uit de gevarenzone, ook voltijds willen doorgaan. Want thuis het gras afrijden, de hond uitlaten of godbetert boodschappen doen, nee toch.
Wat zegt dit dan over ons? Dat we poetsen en gras afrijden niet leuk vinden, maar dat de hele mikmak liefst altijd schoon moet staan? Dat er best nog wat duiten in het zakje komen voor reisjes, uitjes, auto's, snufjes, kleren, kadootjes, verzekeringen, ...? Dat we eigenlijk niet weten wat te doen als de agenda wat leger is?
Dat carriere en consumptie, status en prestatie dus in ons hoofd zitten, diep vanbinnen, stevig wortel geschoten, niet? Dat het daarbuiten eenzaam toeven is, ja toch? En zo komen we weer uit bij 'Identiteit' van Paul Verhaeghe, die we in september 2013, bij het begin van ons verhaal al opvoerden.
Enfin, we zijn allicht wat kras en ongenuanceerd, maar dat heeft dan toch het voordeel dat het duidelijk is. En nog wat. Wij denken dat het nog wringen en trekken wordt in Vlaanderen, met veel colere en frustratie als gevolg. Daar hopen wij alleen maar wat op te anticiperen. Zo zit dat. We hebben het er wel nog over als we elkaar tegenkomen, graag zelfs want jij hebt daar allicht nog allerlei over op te merken
Tot ziens deze keer!!
Tklt
 |
| Onze boys met Jimmy in riviertje. We maakten zelf een grote dam waardoor we een plonsbadje kregen! |
 |
| de moestuin |
 |
| pecher... |
 |
| er is er eentje jarig... |
