Luka was
op dat moment om en bij de 2,5jaar en Twan een half jaar. En wat volgde (ook
een beetje tegen Katrien’s verwachting in)… Toon stopte niet meer met spreken
over ‘ezels’... En van het één kwam het ander. Wat zij deden sprak ons aan maar
dat was praktisch onhaalbaar op dat ogenblik met een paar- maanden-oude
baby. Daarom beslisten we: laten we ons alvast iets doen op korte termijn. Het
leven is al zo kort en wie weet wat gebeurt er morgen… En al vrij snel kwamen
de concrete plannen om drie maanden (ouderschaps)verlof te nemen en te fietsen
door Frankrijk. Dat ogenblik was trouwens een moeilijke periode… moeilijke
momenten die je achteraf vaak snel vergeet he ;-). Vooral de slapeloze nachten
met de kinderen hadden Katrien fysisch leeggezogen. Katrien is ook even thuis
geweest daardoor maar achteraf gezien was niet het ‘thuiszijn’ maar was het de
fietstocht die haar er weer volledig bovenop bracht: fysisch bezig zijn, op het
ritme van ons ge-vieren, buiten leven, de natuur, een goed boek, inspirerende
ontmoetingen,… Het was fan-tastisch! En Frankrijk is: mooi! We zijn in
Montelimar vertrokken en tot aan de Middelandse Zee gefietst, daarna ging het
weer richting Brussel (2000 km, rustig tempo, want Toon had 60 kg extra en
Katrien 30 kg ; gemiddeld was het 50km elke twee dagen). Zie foto.
| Onze fietsreis in 2011: Toon trekt de fietskar met Luka&Twan; Katrien trekt de bagagekar |
Dat was onze eerste grote fietstocht in 2011. Eens terug in Schaarbeek begon het natuurlijk snel opnieuw te knagen. What would be next? Een ander project in ons leven of een ‘wereldreis’, of … ? Het was even bakkeleien tussen ons om scherp te krijgen wat we echt wilden en wat de ‘fit’ was voor ons beiden. Het werd een ‘sabbatjaar’.
Er waren een aantal zaken die het verhaal die
richting op stuurden. Voor Katrien gaf het verhaal van Pieter de doorslag. Even
samenvatten. Pieter is de tweede oudste broer (van de zes in totaal), hij is
getrouwd met Mieke, samen hebben ze drie dochters. Pieter en Mieke zijn nogal
sociaal actief in hun dorp en school, zeker nu hun dochters de vleugels uitslaan
en de rust langzaam terugkeert in hun thuis in Aalbeke (Kortrijk). Edoch, rond
kerstmis 2012 kreeg Pieter te horen dat hij een agressieve tumor heeft op de
pancreas (geen pancreas-kanker maar NET-tumor). Slecht nieuws, zoveel was
duidelijk. Allerlei gevoelens kwamen bij ons op: ongeloof, verdriet,
gevoelens van machteloosheid… het zette ons ook met de twee voeten op de grond.
Het leven heeft meer verbeelding dan je denkt. … ‘geniet van
alles wat je onderneemt’ schreef hij in een mail naar de familie… het
zinnetje siddert na. Het zinnetje blijft na-sidderen… Pieter en Mieke
hebben trouwens een blog http://miekeenpieter.blogspot.be/. Hun plan was
al lang om te voet vanuit Aalbeke naar Santiago de Compostella te stappen
(start op hun 30ste huwelijksverjaardag(!) op 9 juli’13). Nu stond
het plots op de helling. Maar ze startten toch (besluit genomen in een
mini-conclaaf meldden ze, met een 2/3de meerderheid, de derde in de
noemer is de dokter).
Hun verhaal inspireert ons, het ontroert, doet
nadenken en geeft energie. Je moet de blog lezen om te weten wat we
bedoelen: open en authentiek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten