Nog eens wat fotootjes

¡Hola!
Hier nog eens wat fotootjes, we hebben niet zo veel te vertellen maar het gaat zeer goed met ons. We amuseren ons alle vier reuze. Luka en Twan spelen zich rot. Luka versleurt kruiwagens met takken en stenen en rotsblokken... (Marco, als je nog van die taakjes hebt, laat maar weten, haha). Twan vertelt en vertelt... zijn zin begint meestal met "weet je??..." en dan volgt er een hele uitleg die vaak heel grappig is maar we mogen er zeker niet mee lachen!

Nog 1 ietske waar wat reactie op kwam (in 1 van onze eerste blogberichtjes), het autoverkeer dat met 53% gedaald is door de crisis, dat gaat wel degelijk over Spanje en niet over Belgie inderdaad..

Het weer was tot vorige week zeer goed (zie je op de foto s). deze week is het wat frisser maar nog zeer goed om buiten te leven.

Wij hopen van harte dat het ook goed gaat met jullie allen! We vinden het zeer fijn dat jullie regelmatig ook iets laten horen. De vele berichtjes zijn echt heel tof!. Het is echter niet altijd eenvoudig om meteen op iedereen te reageren. Het internetlokaal in het dorp is soms ook gesloten maar dat merk je dan de dag zelf pas. En de tocht naar het dorpje neemt toch wat tijd in beslag met onze fietsen en de kids dus doen we dat ook maar 1 of 2 keer per week.

Dikke kussen van ons allen!
K T L en T

 

 

Klaar voor een douche te nemen

Luka komt uit het keukentje (met Marieke en Thai, 2 van de 5 poezen).

Het afwashuisje.

Twan en Luka

De kapel (ons huisje) in Aroche van de andere kant bezien.

Tijdens een wandelingetje

Het klimrek dat papa met kids aan het bouwen is.

verfrissing zoeken in riviertje bij de bron beneden.

water tanken aan de bron.

luka

olijven plukken en klaarmaken. Wist je dat olijven eerst een maand in water moeten liggen en elke dag vers water moeten krijgen en daarna nog een maand op smaak moesten gebracht worden... wij wisten het in ieder geval niet...

Aroche van bovenuit bekeken..

de stierenarena van
Aroche, in augustus vindt hier nog een spectacel plaats :s

ik leer lezen... (en Twan denkt ook dat hij kan lezen, hij is echt heel grappig dan...)

Vuur maken voor warm water in de douche..

Foto's!

Valladolid (mama trekt fietskar met Twan, papa rijdt met Luka op aanhangfiets en bagagekar)

Papa en Luka onderweg, in de buurt van Béjar. We vallen op met onze fluovestjes he

Twan en zijn gips (sorry, even je hoofd draaien..). De gips is er af momenteel. Hij weigert er nog op te lopen. Gisteren toch even de bus genomen naar hospitaal in Riotinto. Alles is goed genezen maar volgens de dokter duurt het even voor de pijn om erop te lopen volledig weg zal zijn.

Ook weer papa met Luka. Mama is meestal de fotograaf zal je merken..

Ook nog een foto van onderweg, de nacht dat we ons tentje opstelden op het groene grasveldje achter kerkje waar s nachts het sproeisysteem in gang schoot.

Net voor het vertrek in Zafra (we logeerden hier in albergue voor pelgrims). De meeste Spanjaarden denken dat we Duitsers zijn als ze de vlag zien..

Camping in Fuenteheridos (laatste stop voor Aroche)

Keukentje in Aroche, Luka en Ramon bakken pizza, dolle pret! Marco noemt dit het toverkeukentje waar Ana de lekkerste dingen in tovert en dat kunnen wij intussen alleen maar beamen!

Aroche, Ramon Luka en Twan

Lucero de ezel die elke dag een beetje meer onze vriend wordt.

In het idyllisch huisje (de kapel zoals Ana en Marco (beide in het rood) het gebouwd hebben en zo ook noemen). We eten hier vietnamees; trapje en opening naar boven waar we allen heerlijk en diep slapen.

Ontbijten in Aroche (in het echt is het hier nog veel indrukwekkender en mooier dan op foto)

Naar het bronnetje beneden, drinkwater halen met Lucero.

De kapel (het huisje dus)

Knutselen in de kapel.

Water halen, Luka en Twan vinden dat elke keer opnieuw ge-weldig.

gezocht: house-sitters Aroche van Januari tot Maart

Hola,
Even een berichtje van een andere aard. Ana en Marco vertrekken volgende week richting België. Dat is ook 1 van de redenen waarom wij in hun huis in Aroche verblijven tot  ongeveer eind januari/begin februari. Vanaf die periode (dus januari) tot half maart zijn zij nog op zoek naar nieuwe home-sitters. Mocht iemand hier (potentieel) interesse in hebben of nog vragen bij hebben, spreek ons gerust aan! (per mail liefst)
De finca (7ha) is gelegen op 3km van het dorp Aroche (typisch wit Andalousisch dorpje op rots met zo n 4000inwoners). Heel typisch zijn hier de olijfbomen en de kurkeiken. Uitgangspunt hier is buiten-leven in zeer basic toestanden (geen warm water, tenzij je het opwarmt met vuur uiteraard), drinkwater moet gehaald worden in de bron beneden, op 20 minuten wandelafstand van het huisje. Op die plaats was je ook je kleren.. Ze hebben 2 zonnepanelen, dus er is wel luxe van electriciteit. In het mini- (maar zeer idyllisch) huisje is veel leven in de zin van muziek en literatuur aanwezig. De omgeving is hier prach-tig. Het huisje ligt op grote hoogte met uitzicht over een prachtige vallei en vele achterliggende toppen van bergen (Sierra de Aracena). Aroche ligt net ook op de 'goede plek' in de zin van minste regen en meeste zon in de sierra. Marco en Ana is een zeer boeiend, warm, ruimdenkend, aangenaam en mooi koppel!
Kortom: een home-sitting aanbod, ideaal voor mensen die zeer basic kunnen leven, houden van rust en natuur. ZEGGE HET GERUST VERDER! Muchas gracias!


We copy-pasten hier even hun berichtje vanop de wwoof-site.

The land is situated near the village of Aroche (3km, walking distance). It is a typical village of the natural parc 'Sierra de Aracena y Picos de Aroche'. The land(7hectares) is situaded in a rural zone of small farmers with whom we have a daily contact. There are lots of green oaks, cork-oaks and olive trees and lots of animals. We try to use permaculture techniques on the land. We both did a permaculture desing course (in Aljezur, Portugal) We try to live consciously in this place which means a permanent search in the way we approach the things of daily life. Our passions are music, art and good food. The most important thing for us is to be able to share and search with others how we can live a worthy life on this increasingly threatend planet. Our main 'keys' in this search are the ideas of 'deep ecology';'permaculture' and 'mindfullness'. 

How to arrive?

Carretera N433 Sevilla-Aroche.
From Sevilla 2 buses a day/desde Sevilla 2 buses al dia to Aroche.
We pick you up in the village of Aroche/ Te recogemos en el pueblo de Aroche
Desde Lisboa/from Lisbon to Vila Verde de Ficalho. We can pick you up there/ te podemos recoger all

Aroche

Zaterdag zijn we in Aroche gearriveerd. Het was een verrassende rit. Aangekomen in het dorp vroegen we waar Ana en Marco woonden. Het was duidelijk dat iedereen hen  kende! We waren al in de wolken van het gezellige witte dorpje bovenop een rots. Maar we moesten nog 3 km verder. Het was deels op de fiets maar vooral naast de fiets, de weg liet ons het niet toe (te rotserig vooral maar ook te stijl op bepaalde stukken) maar we werden steeds meer verwonderd waar de tocht ons naartoe leidde. Toon zei me dat hij een Rwandagevoel had, dat gevoel had ik net hetzelfde maar dan over Haiti (Haiti in de bergen op zijn mooist). En nog leuk om horen. Ana deed 9 maanden stage in Cite Soleil in Port-au-Prince en haar beste vriendin is Marlene Dorcena en Marc heeft ook nog een nonkel die scheutist was aldaar... leuke connectie alweer.

En dan Aroche. We hadden een huisje verwacht op de boerenbuiten. En dat is het hier ook, het echte echte platteland hier. Maar het is echt meer. Het is hier adembenemend mooi. Het is een droom! We zijn echt zooo dankbaar dat we dit mogen meemaken. We zien het leven hier dan ook helemaal zitten. Het is very basic, alles is gericht op buiten-leven, het drinkwater gaan we halen met de ezel, het douchen samen met de kids neemt een paar uur in beslag, zeker als je je water eerst wil verwarmen op het vuur.
De eerste dagen waren dus super. We werden hier ook als koningen ontvangen met lekker eten, fijne gesprekken. Er waren ook nog bezoekers, hele aangename mensen waar we al veel fijne gesprekken mee hadden. Er was ook een 7-jarig vriendje Sevilla bij voor Luka, Ramon, ze hebben zich reuze geamuseerd.

Lieve groet aan allen
Kqtrien Toon Luka en Twan

Andalousie!

we zijn in Andalousie, en ook in de provincie Huelva waar we de winter voor een groot deel zullen overbruggen (alhoewel van winter nog geen sprake is hier, integendeel).Voor zij die ons verhaal nog niet zo goed kennen. In Aroche, Andalousie, tegen de Portugese grens, verblijven we dus enkele maanden. En we kijken er enorm naar uit! We kijken ook uit naar de ontmoeting met Ana en Marco, de eigenaars van het verblijf waar we zullen verblijven en ook interessante mensen, zo lijkt het toch op zijn minst.

Vandaag hebben we een rustdag in Fuenteheridos, zo n 35 km van Aroche, op camping 'el madronal', een aanrader! rustig, natuur, weg van een grote weg, een groot terrein waar ze zo n 300 jaar geleden heel veel kastanjebomen hebben aangeplant en wat nu resulteert in efteling-sprekende-bomen (ja, saar, twan spreekt nog elke dag van dat bezoek samen met Floor!). Op deze camping kwamen we heel toevallig ook Francois tegen, een fransman die 20 jaar in belgie heeft gewoond en nu in Fuenteheridos. We hadden een heel fijn gesprek met hem. Hij begon ook meteen over Ana en Marco en de aankomst in Aroche, de zin en de goesting steeg nog meer dan ze al was! We hopen alvast Francois, zijn vrouw Marie (en 5 kinderen) hier nog te mogen ontmoeten wat wellicht wel zo zal zijn.

De voorbije week hebben we veel gefietst. De route van Salamanca tot Zafra volgden we langs de 'via de la plata', de pelgrimroute  van Sevilla tot Santiago de Compostella. Dat was vooral leuk omdat we ons zo wat meer verbonden voelden met Pieter en Mieke en ook omdat we een aantal keer in een albergue hebben overnacht waar we hele leuke gesprekken hadden met toffe en wijze mensen.

En dan nog even terug naar ons vorig berichtje. We vertelden dat we daar zouden overnachten op het zeer aantrekkelijk groen grasveldje naast de kerk. Dat deden we ook. s Nachts echter om 0.30h startte daar echter een mega sproeisysteem (om het gras dus zo mooi groen te houden). Ja, HAHA. Mama en papa lagen 2 uur wakker, de tent kreeg een regentest om u tegen te zeggen. Gelukkig bleven wij en het materiaal droog. maar ja, het was wel goeie grap.

En verder, Luka en Twan amuseren zich heel goed. Vandaag bouwden ze een wigwamtent met bamboestokken en kastanjes en rozemarijn.. Het is ook mooi om zien hoe Twan zich aanpast aan de situatie van 1 been in het gips maar toegegeven, we tellen ook een beetje af tot hij er weer uit kan, nog 1 weekje te gaan..

Lieve groet van ons allen!

hartje extremadura

Hola,
we zij zonet aangeland in Aljucen, zo'n 15km ten noorden van Merida. Alles is PRIMA hier. Het is stralend weer, vandaag een 25 graden en stralende zon, het fietsen gaat zeer vlot en we amuseren ons zeer! Extremadura is heel fijn om door te fietsen, ook heel anders dan het noorden. Hier waan je je meer in de savanne, olijfbomen , appelsienbomen, schapenherders, veel vossen al gezien waarvan 1 vos (in de nacht) op 3 meter van onze tent, echt fantastisch! En de spanjaarden, die zijn echt geweldig. deze nacht mogen we onze tent opstellen naast het kerkje van het mini-dorpje. We kunnen nu ook wat rustiger fietsen en dat ritme, met af en toe een rustdag vinden wij allen fijn. we kunnen wat lezen, kids wat spelen of af en toe stadje bezoeken. gisteren bezochten we Caceres, zeer mooi met unesco world heritage site.
Met Twan gaat het ook goed. Hij moet nog 2 weken in het gips. Hij wordt ook wat mobieler, hij beweegt zich als een slang over de grond en veegt alle vloeren, grasveldjes...
De lessen met Luka gaan ook goed. Hij is een brave leerling :)
Dikke kus van ons allen!
fotootjes volgen nog wel eens, dat lukt niet, hoe klein ik ze ook resize...

van castilla y leon over de bergen naar extremadura

De regenjassen zitten intussen diep in onze zak, de zonnecreme en zonnebrillen liggen bovenaan. Het positieve aan te starten in slecht weer is dat alles alleen maar beter wordt. We hebben 1 echte regendag gehad en daarna werd het steeds beter.
In Vallalodid slapen we in een pensionneke, de dag erna fietsten we zo'n 60 km tot in Nava del rey. Het was de eerste keer dat het fietsen zo vlot ging. Een belangrijke bijdrage daartoe is wellicht dat we in Vallalodid zo'n 15kg (!) bagage op de post deden richting Aroche. In Nava del Rey slapen we in de sporthal. Er is geen mogelijkheid tot overnachting dus we kloppen aan bij een rusthuis waar zeer vriendelijke mensen en verpleegkundigen ons verder proberen te helpen, op zoek naar een plekje waar we onze tent kunnen opstellen. Maar de tent is dus niet nodig deze nacht. Cezar, de verantwoordelijke van de sporthal (sportugal volgens Twan) geeft zijn telefoonnummer voor moest er iets zijn s nachts. We slapen allen reuzegoed op de turnmatjes in onze zeer grote kamer.
 Gisteren, zaterdag, rijden we verder. Na een vrij stevige rit van 63km komen we aan in een zeer klein dorpje. We spreken onmiddellijk mensen aan die in een barretje iets zitten te drinken. Het valt ons op hoe vriendelijk en hulpvaardig de Spanjaarden elke keer weer zijn! We vragen weerom naar een plekje voor onze tent. We stellen het op op een pleintje in het dorpje Encinas de Abajo, 20km ten oosten van Salamanca (een dorpje van enkele 100den inwoners waar niemand zijn fiets op slot doet, heerlijk toch dat dat nog bestaat). We doorkruisen dus niet de mooie universiteitstad Salamanca, enigszins jammer, omdat we vooral moeten doorfietsen want tegen 20 oktober willen we in Aroche (Andalousie) zijn. De eerste 3 weken staan dus volledig in het teken van fietsen, daarna wordt dat wat minder.
In dat kleine dorpje gaat Toon met Twan even naar de tienda de charo (het winkeltje van charo). Twan zit achterop bij Toon op de fiets, een tochtje van 300m. De laatste 10m voor het winkeltje komt zijn voet in het wiel terecht van de fiets (tja, mama snapte ook niet zo goed waarom hij perse vanachter moest terwijl zijn kar aan de fiets hing..). Onmiddellijk stonden 4 mensen rondom ons en werden ehbo-koffers boven gehaald. Terug aangekomen bij de tent komt onze buurman, waar we recht tegenover slapen, kijken en stelt meteen voor om naar een dokter te rijden. Vooral Toon wil nog wachten tot morgen. Twan wordt ook wat rustiger maar blijft wel liggen op zijn matje. Om 8u leggen we hem uitgeteld in bed met pijnstiller. Om 22u wordt hij echter al huilend wakker en hij stopt niet met huilen van de pijn. Toon en ik overleggen wat te doen, de 112 bellen of terug de buurman aanspreken. We proberen eerst het laatste en bellen aan. Hij stelt voor naar
het kinderhospitaal in Salamanca te rijden en zegt ons dat dit voor hem ab-soluut geen probleem is (hij is zelf papa van 3-en 6-jarig zoontjes).  Wat een SCHAT van een mens! Van 23 tot 2.30 u s nachts zit hij in het ziekenhuis met Toon en Twan. Geen enkele dokter of vpkige spreekt een andere taal dan het Spaans maar het lukt. Diagnose: barst in het scheenbeen. Dat been zit nu volledig in het gips, van tenen tot lies. Vooral niet leuk voor het ventje maar hij is flink, hij mag er zeker niet op steunen. MUCHA GRACIAS MANUEL!! We beslissen om verder te fietsen vandaag. We zouden hem toch de hele dag in dat fietskarretje vervoeren. We fietsen tot Guijuelo. We zitten nu an de voet van de bergen (ze lonken al!). We rijden dra dan ook Communidad Castilla y leon uit en straks Extremadura binnen. Maar dus eerst de bergen door met toch toppen van 2400m. Hier komen we trouwens ook op de pelgrimroute via de la plata. Het voordeel daarvan is dat slaapplaatsen iets gemakkelijker te vinden zullen zijn.
Zoals al gezegd staan deze drie weken in het teken van fietsen en fietsen, weliswaar op eenritme dat haalbaar is voor ons gevieren. Meestal ruimt papa op s morgens, krijgt luka even les van katrien. tijdens het fietsen zingen mama en twan 'en de krokodil etc (lang leve akabe), en krijgt luka landbouwlessen over machines, gewassen (haha).
Hasta luego!